نيست ، پس احتياط در مورد آن اين است كه نماز را ( بعد از تمام كردن ) از نو بخواند هر چند باعث بطلان نماز نبودن چنين گريه‌اى خالى از قوّت نيست ، و نمازگزارى كه گريهء باطل كنندهء نماز بر او غلبه كند ( و بىاختيار گريه كند ) ، احتياط آن است كه نمازش را بعد از تمام كردن دوباره بخواند ، بلكه وجوب دوباره خواندن ( و باطل شدن نماز ) خالى از قوّت نيست و در اين كه گريه بر سيد الشهداء « ارواحنا فداه » جايز باشد ، تأمّل و اشكال است . پس احتياط ترك نشود ( در نماز بر آن حضرت گريه نكند ) ( 1 ) هفتم - هر كارى كه نماز را از بين مىبرد و صورت نماز را بهم مىزند بطورى كه صحيح باشد كه نام نماز از آن سلب شود ( كه گفته شود مشغول نماز نيست بلكه مشغول چيز ديگرى است ) ، اگر چه كم باشد كه چنين كارى - عمدا يا سهوا - نماز را باطل مىكند ، ولى كارى كه صورت نماز را به هم نمىزند ، چنانچه موالات نماز ، به معناى عرفا پىدرپى انجام دادن افعال نماز را از بين ببرد ، در صورتى كه عمدا - نه سهوا - انجام دهد ، بنا بر احتياط ( واجب ) ، نماز را باطل مىكند و اگر موالات مذكور را از بين نبرد ، انجام عمدى آن نماز را باطل نمىكند تا چه رسد به اين كه سهوا باشد ، اگر چه زياد باشد ، مثل حركت انگشتان و با دست و يا غير دست اشاره كردن به منظور صدا زدن كسى و ( مانند ) كشتن مار و عقرب ، و برداشتن طفل ، و زمين گذاشتن او و بغل كردن او ، و شير دادن او ، و مانند اينها از چيزهائى كه نه منافاتى با موالات دارد و نه صورت نماز را به هم مىزند . ( 2 ) هشتم - خوردن و آشاميدن هر چند - بنا بر احتياط ( واجب ) - كم باشند . امّا فرو بردن ريزه‌هائى ( از غذا و غيره ) كه در دهان يا در لابلاى دندانها باقيمانده است ، اشكالى ندارد ، ولى احتياط ، در اجتناب از آن است و احتياط ترك نشود كه از نگهداشتن شكر ( و مثلا آب نبات ) در دهان - اگر چه كم باشد - تا آب شود و كم‌كم از گلو پائين رود ، اجتناب نمايد ، هر چند كه صورت نماز را به هم نزند و با موالات هم منافات نداشته باشد . و در تمام مبطلاتى كه شنيدى ، فرقى ميان نماز واجب و مستحب نيست ( هم نماز واجب را باطل مىكند و هم نماز مستحبّى را ) مگر رو گرداندن از قبله در نافله كه در حال راه رفتن ، خوانده مىشود ، كه در غير نافله ، احتياط ( واجب ) آن است كه نماز را باطل مىكند ، و مگر آدم تشنه‌اى كه مشغول دعا در نماز وتر است و قصد روزه گرفتن همان روز را دارد و بترسد كه ناگهان صبح شود و آب در مقابل او باشد و تنها نياز داشته باشد دو سه قدمى راه برود ، كه چنين كسى برايش جايز است راه برود و بقدرى بياشامد كه سيراب شود ، اگر چه زمانش طولانى گردد . به شرطى كه كار ديگرى كه نماز را باطل مىكند ، انجام ندهد ، حتى اينكه وقتى خواست به جاى خود برگردد ، عقب عقب بيايد تا پشت به قبله نشود ، و اقوا آن است ( در جواز اين عمل ) اقتصار بر خصوص آشاميدن آب شود ، نه خوردن ، و نه آشاميدن غير آب ( مثلا شربت ) - گرچه مدّتش كم باشد - كما اين كه احتياط ( واجب ) آن است كه ( در جواز اين عمل ) اقتصار بر نماز وتر مىشود نه نمازهاى مستحبى ديگر و بعيد نيست كه اين حكم اختصاص به حال دعا ( در نماز وتر ) نداشته باشد . بنابراين ساير حالات نماز وتر هم ، به حال دعاء ملحق مىشود ( و در آن حالات همچنين كارى جايز است ) اگر چه احتياط آن است كه اختصاص